E-nummers roepen vaak discussie op. Sommige mensen zien ze als een teken dat een ingrediënt is beoordeeld en goedgekeurd voor gebruik in levensmiddelen. Anderen geven er de voorkeur aan om ze zoveel mogelijk te vermijden.

Wat zijn additieven eigenlijk precies, en waarom worden ze gebruikt? Laten we dat eens nader bekijken.

Wat zijn E-nummers?

De “E” staat voor Europa. Een E-nummer is een code voor een voedingsadditief dat na beoordeling door de EFSA (Europese Autoriteit voor Voedselveiligheid) en goedkeuring door de Europese Commissie mag worden gebruikt. In Nederland houdt de NVWA (Nederlandse Voedsel- en Warenautoriteit) toezicht op het juiste gebruik en de etikettering ervan.

Het idee: duidelijkheid en controle. De praktijk: meer dan 350 stoffen die variëren van vitamine C (E300) tot felgekleurde kleurstoffen en kunstmatige zoetstoffen.

Waarom worden ze gebruikt?

E-nummers maken producten aantrekkelijker, langer houdbaar of makkelijker te verwerken. Denk aan:

• Kleurstoffen die frisdrank felgeel maken of snoep neonrood.
• Conserveermiddelen die een saus maanden houdbaar houden.
• Antioxidanten zoals E300 (vitamine C) die verkleuring tegengaan.
• Emulgatoren en stabilisatoren die olie en water samen laten vloeien.
• Zoetstoffen en smaakversterkers die smaken verscherpen of suiker vervangen.

Dat is handig voor de voedingsindustrie, maar het roept ook een interessante vraag op: hoeveel bewerking is er nodig om de gewenste smaak, textuur en houdbaarheid te bereiken?

De keerzijde van E-nummers

Ja, E-nummers zijn wettelijk goedgekeurd. Tegelijkertijd zijn consumenten steeds meer geïnteresseerd in hoe hun voedsel wordt gemaakt en welke ingrediënten er worden gebruikt. Er worden veel additieven gebruikt om de kleur, textuur, smaak of houdbaarheid tijdens de productie, het transport en de opslag te behouden.

In de supermarkt van vandaag kunnen additieven bijdragen aan het uiterlijk, de smaak, de textuur en de houdbaarheid van veel producten. Verschillende merken en productcategorieën maken verschillende keuzes wat betreft het gebruik ervan.

Biologische voeding hanteert een andere aanpak. De biologische regelgeving staat een veel beperkter aantal additieven toe, en dan nog alleen als deze een specifiek technologisch doel dienen. Bij biologische productie ligt de nadruk sterk op de kwaliteit van de grondstoffen en op het zo eenvoudig mogelijk houden van de recepten. Daarom zijn in de biologische sector maar zo’n 50 van de ruim 350 E-nummers toegestaan en dan nog alleen als ze:

• van natuurlijke oorsprong zijn (bijvoorbeeld uit planten of algen),
• een essentiële functie hebben,
• en voldoen aan strikte wettelijke voorwaarden.

Kunstmatige kleurstoffen, geurstoffen en smaakversterkers zijn simpelweg verboden.

Voorbeelden uit de biologische keuken

Toegestane voorbeelden met een natuurlijke oorsprong zijn:

• Agar-agar (E406) – een geleermiddel uit algen.
• Carrageen (E407) – een verdikkingsmiddel uit zeewier.
• Johannesbroodpitmeel (E410) – een verdikker uit de zaden van de johannesbroodboom.

Bij Amaizin voegen we alleen toe wat echt nodig is. In onze wraps gebruiken we bijvoorbeeld E322 (zonnebloemlecithine), waardoor ze zacht en flexibel blijven en niet breken. Dat is een natuurlijk hulpmiddel dat de kwaliteit garandeert.

Meestal zijn additieven helemaal niet nodig. Onze Crispy Chili Oil wordt uitsluitend gemaakt van olie, chili en kruiden. Een eenvoudig recept waarbij de ingrediënten voor alle smaak zorgen.